ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد، وقت است که باز آیی
مشتاقی و مهجوری ، دور از تو چنانم کرد
کز دست بخواهد شد ، پایان شکیبایی
موعود من!
آن قدر جان سوخته تر از من داری ، و آن قدر مشتاق تر از من،چشم به راه تو بوده وهست، که شرم می کنم خود را در شمار منتظران و آرزو داران تو بدانم!
بیش از هزار سال است که جگر دوستان و عاشقان تو ، غریبانه آب شده ، و بیش از هزاران است که سینه های داغدار ، با همان شراره ها و شعله ها به خاک رفته اند . به خاک رفته اند اما خاموش نشده اند که
آتش عشق ، پس از مرگ نگردد خاموش
این چراغی ست کزین خانه بدان خانه برند
و اگر باور نداری،
بگشای تربتم را ، بعد از وفات و بنگر
کز آتش درونم ، دود از کفن بر آید
بی تو من با دل تنها چه کنم؟
بی تو با این همه غمها چه کنم؟
ای انیس دل تنهای علی
بی تو در نیمه شب ها چه کنم؟
می روی سوی پیغمبر تو و من
مانده با این غم دنیا چه کنم؟
شد خزان باغ دلم از غم تو
با فراقت گل طاها چه کنم؟
گریه های حسنینت بشنو
با عزیزان تو زهرا چه کنم؟
نه فقط صبر ز دستم رفته
در خواب ناز بودم شبی
دیدم کسی در میزند
در را گشودم روی او
دیدم غم است در می زند
ای دوستان بی وفا
از غم بیاموزید وفا
غم با آن همه بیگانگی
هر شب به من سر می زند