حرف ها دارم
با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم
و زمان را با صدايت مي گشايي!
چه ترا دردي است
كز نهان خلوت خود مي زني آوا
و نشاط زندگي را از كف من مي ربايي؟
در كجا هستي نهان اي مرغ!
زير تور سبزه هاي تر
يا درون شاخه هاي شوق؟
مي پري از روي چشم سبز يك مرداب
يا كه مي شويي كنار چشمۀ ادراك بال و پر ؟
هر كجا هستي ، بگو بامن .
روي جاده نقش پايي نيست از دشمن.
آفتابي شو!
رعد ديگر پا نمي كوبد به بام ابر.
مار برق از لانه اش بيرون نم آيد.
ونمي غلتد دگر زنجير طوفان بر تن صحرا.
اي هدهد صبــا به سبــا مي فرســتمت بنگر كه از كجا به كجا مي فرستمت
حيف طــايري چو تو در خاكــــدان غم زاينجا به آشيان وفا مي فرســتـــمـت
در راه عشق مرحلۀ قرب و بعد نيست مي بينمت عيـان و دعا مي فرسـتمـت
هر صبح و شام قافله اي از دعاي خير در صحبت شمال و صبا مي فرستـمت
تا لشكــر غمـت نكـند ملــك دل خـتراب جان عزيز خود را به نوا مي فرستمت
اي غايب از نظر كه شدي همنشين دل ميگويـــمت دعاوثــنا مي فرستــــــمت
در روي خود تــفرج صـنع خـداي كـن كــائـيـنـۀ خــداي نـمـا مـي فــرسـتـمـت
تا مطـربان ز شـوق مـنت آگـهي دهـند قول و غزل به سازو نوا مي فرستـمـت
ساقي بيا كه هاتف غيبم به مژده گفت با درد صبر كـن كه دوا مـي فـرستـمـت
